Posts

Thuis

Afbeelding
Afgelopen week liep ik met een groep bovenbouwers door mijn woonplaats heen.
Ze kregen onder leiding van een gids uitleg over de historie van de stad. Logischerwijs vonden de volwassenen het leuker dan de kinderen, en ook al waren sommige dingen misschien best interessant dat geef je op die leeftijd natuurlijk niet toe. Dus was ik degene die thuis enthousiast vertelde over de jodensteeg waar ik al die jaren dat ik hier woon straal voorbij ben gelopen. En over de huizen van weleer en waarom dat ene oude huisje er toch nog staat tussen al die moderne kolossen. Mijn zoon zat er zuchtend naast en zat mij aan te kijken alsof ik een andere route had gelopen.



Zoals gezegd woon ik inmiddels al een poosje hier, vanuit het noorden zijn wij na onze trouwdag hier neergestreken en nooit meer weggegaan. Wij hebben ons plekje hier gevonden en er voor ons gezin een thuis gemaakt. En toch elke keer als we terug naar Groningen rijden begint het te kriebelen, zouden dat nou die wortels zijn?  Lange tijd…

Eenverdieners...

Deze week was er een debat in de tweede kamer over de kloof van belasting betalen tussen een- en tweeverdieners. Ik volg die ontwikkelingen op de voet en wordt er een beetje moedeloos van. En dan met name de aanname dat je je als vrouw niet kunt ontwikkelen door zelf je kinderen op te voeden. Nee lieve mensen, ik giet mijn kennis en ontwikkeling in mijn kinderen, ik hoop dat ik genoeg heb voor alle vier. Als ze dan straks het huis uit zijn sta ik met lege handen, maar met een vol hart kan ik je verzekeren, en dat is mij het wel waard. Maar kom op ook een ouder die niet buitenshuis werkt ontwikkelt zichzelf. Het zou niet best zijn als je je ontwikkeling alleen moet hebben van je carrière!
Om mij heen merk ik juist het tegendeel, mensen hebben helemaal geen tijd meer om zich te ontwikkelen want ze zijn zo druk. Ze hebben geen tijd voor een goed gesprek, ze hebben geen tijd om een goed boek te lezen, en ze hebben de rust niet om een diepgaande documentaire te kijken. En journaal kijken, of een k…

Regendag

Afbeelding
Heerlijk weer hè hoor ik andere vrouwen tegen elkaar verzuchten.
Terwijl ze eruit zien alsof ze ook bruin worden van sneeuw en ijs. Bruine slanke benen met daaraan dito voeten met keurig gelakte  nagels in hippe sandalen gestoken.
Ik schuifel een beetje verder achteruit de schaduw in met een blik op mijn stevige blanke benen.
Ik vergeet standaard dat mijn nagels opnieuw gelakt moeten worden, terwijl ik wel geniet van die vrolijke kleurtjes.
Bruin zal ik nooit worden ik wordt al rood van de eerst zonnestralen en ik moet er altijd vreselijk aan wennen dat ik blote armen of benen heb. Dus ja ik sta wel eens met een vest aan op het plein terwijl de mussen van het dak vallen.Thuis wacht de zandbak in de tuin.
De tuin die zonovergoten ligt te wachten om gevuld te worden met zand, water, geschreeuw en gelach.Heerlijk dat ze buiten spelen en dat ze ook met elkaar spelen.
Ik geniet van hun vrolijke gegil en gelach.
Wat vlekkeloos overgaat in geruzie en gekrijs.
Ik stel me zo voor dat de hele …

Vrijheid

Wat hebben we ernaar uitgekeken naar het voorjaar.
Weer lekker naar buiten, handen in de aarde lekker bezig in de tuin.
Ramen open, frisse lucht naar binnen, vogeltjes vliegen af en aan met soms veels te volle snaveltjes.
De geur die in de lucht hangt is heel duidelijk de geur van de lente, en ik snuif het hunkerend in.Pasen vieren in het voorjaar draagt door de ontluikende natuur extra de boodschap van hoop uit vind ik altijd. De lente staat symbool voor hoop, overal ter wereld wordt het elk jaar weer lente.Ook in Syrië wordt het elk jaar weer lente, roze bloemen van de amandelbomen al vanaf januari. Oorlog of niet de lente komt.
73 jaar geleden werd het ook lente in Nederland, mensen trokken de straten op, en dronken hun vrijheid in. Wat heerlijk dat we dat elk jaar nog mogen vieren, onze vrijheid.Minstens zo mooi vind ik dat we voordat we vieren, herdenken op 4 mei.Verbonden met al die mensen die in de afgelopen jaren ook herdachten, zo vaak persoonlijke herinneringen hadden aan die…

een weekend met een prijs

Afbeelding
Afgelopen zaterdag was ik op stap met Naomi, die helemaal niet fit was maar toch heel graag mee wilde.
Want we gingen naar een knutselbeurs en als je ons ergens blij mee kunt maken is het wel knutselen!

Alhoewel het heel gezellig was met Naomi en mijn schoonzussen en nichtjes viel de beurs zelf een beetje tegen.
Naomi heeft een leuke workshop gedaan en is blij met haar foamklei inclusief eenhoornfiguur.
Maar waar ik had gehoopt op mooie beursaanbiedingen en veel inspiratie op het gebied van bullet journaling en art journaling, was het grootste gedeelte van de stands gericht op 3d kaarten en haken.
En wat inspiratie betreft tja... laten we het erop houden dat ook dat een beetje tegenviel, maar misschien ben ik na hele struintochten op Pinterest ook niet meer zo makkelijk te inspireren.

Wel mijn verzameling ecoline brushpens uit kunnen breiden zonder dat het verzendkosten kostte. 😊
En een mooi figuurtje om te 'versieren'.

Meestal sla ik dit soort dingen bewust over, want ik wee…

op hol

Ik had het me zo voorgenomen, ik zou het leven nemen zoals het kwam.
Ik zou wel zien wat er op mijn pad kwam en daar dan op reageren.
Me niet meer druk maken om dingen die (ver) in de toekomst liggen en ook niet over dingen die geweest zijn.

De veertig dagen zijn begonnen en de afgelopen jaren heb ik deze ingevuld door lezen en iets te laten, te vasten.
Dit jaar doe ik mee met een schrijfproject, met het prachtige onderwerp onvoorwaardelijke liefde.
We zijn nu een week bezig en het is heel waardevol, nadenken, mijmeren, kauwen op dit onderwerp.
En het blijkt heel veelzijdig en diep, heerlijk om daar in te duiken.

Maar... aan het einde mag je meedoen aan een schrijfwedstrijd, 1500 woorden over dit zelfde onderwerp. En het zit me vreselijk op mijn nek, zeker als ik lees wat anderen zoal schrijven.
En dat ontneemt mij het plezier in het project, het genieten van het gericht schrijven over een bepaald onderwerp.

Stom, want als ik me houd aan mijn voornemen hoef ik me hier helemaal niet dr…

Plein tereur of zegen?

Ik verbaas me er al een paar weken over dat de luizenmoeder zo populair is.
Ik ben na een halve aflevering afgehaakt na de zoveelste vloek en over the top grap.
Stomverbaasd zag ik dat iedereen het zo hilarisch vindt en zo herkenbaar. Wat ik wel herkenbaar vind is dat je eigenlijk niet mag zeggen dat je het een flutserie vindt.
Want dat ben je accuut mikpunt van spot en sneer. Ondertussen is het op scholen er niet gemakkelijker op geworden ouders te vinden die hier een daar een handje helpen. En na deze serie zal het niet beter op worden vrees ik.
Want stel je voor dat je dan wordt aangezien voor zo'n overijverige 'luizenmoeder'. En dat vind ik triest, want immers het kost een dorp om een kind op te voeden!
En soms lijkt het alsof we met onze blikken of woorden eigenhandig dat dorp rondom ons kind uitroeien. Ik ervoer laatst gelukkig iets heel anders!
Ik was genoodzaakt op mijn strepen te gaan staan richting mijn kind.
En een andere moeder zei zachtjes ' goed gedaan…